Epimelea

Biblioteka

Dlaczego zawsze szykuję dla gości za dużo, choć nikt mnie o to nie prosi?

Kolega z czasów studiów zapowiada przyjazd w sobotę. W wiadomości dodaje: „Nie rób nic, chcę tylko Cię zobaczyć”. W piątek do północy lepię pierogi, rano piekę ciasto i planuję cały dzień. Wieczorem odmawia trzeciej porcji, a ja ledwo stoję na nogach. Rozmawialiśmy może godzinę, głównie w kuchni.

List przed przyjazdem

Ignacy Krasicki opisał podobną sytuację w trzeciej części „Pana Podstolego”. Narrator przez kilka lat prawie nie bywał w domu i nie mógł odwiedzić przyjaciela, który mieszkał kilkanaście mil dalej. Tym razem to Pan Podstoli przyjeżdża do niego, a wcześniej przysyła list z zapowiedzią.

Gospodarza ten list trochę uwiera, bo przyjaciel nie musi się zapowiadać. Podstoli tłumaczy, po co pisał. Nie po to, żeby gospodarz zdążył się przygotować, bo „okazałego wyciągać zakazuje przyjaźń”. Chciał tylko mieć pewność, że zastanie gospodarza w domu, skoro droga jest długa.

Prośba padła więc wprost i jeszcze przed przyjazdem. Gość jechał do gospodarza, a nie do jego stołu.

Obiad, przechadzka, podwieczorek

Gospodarz i tak robi wszystko, co może. Najpierw przeprasza za ciasny dom, choć gość od razu odpowiada, że pokój mu wystarczy. Potem jest obiad, po obiedzie przechadzka, a w drugiej wsi gospodarza czeka podwieczorek. W drodze powrotnej Podstoli zaczyna mówić:

„Z ochoczej łaski gospodarza tak dalece mieliśmy wszystkiego do sytości, iż mógłby się był obejść podwieczorek bez obiadu, i niejeden z nas żałować musiał, iż nie miał drugiego żołądka napogotowiu.”

— Ignacy Krasicki, Pan Podstoli, cz. III, rozdz. II, Dzieła Krasickiego dziesięć tomów w jednym, Paryż, U Barbezata, 1830 (Wikisource)

Głodni w drodze

Gospodarz odpowiada od razu: droga budzi apetyt, moglibyśmy wrócić głodni. Nikt nie był głodny. Gospodarz bał się chwili, która jeszcze nie nadeszła.

Podstoli przyznaje, że gospodarz zapobiegł temu aż nadto. Sam jadł podwieczorek ostrożnie, żeby zostało miejsce na wieczerzę. Gość pilnował miary. Zamiast odpocząć, gość liczył, ile jeszcze zmieści.

Narrator przyznaje to sam, już na początku rozdziału. Jego troskliwe staranie mnożyło zajęcia i w końcu mogło się naprzykrzyć i jemu samemu, i tym, dla których się starał.

Bez wyrzutu

Podstoli daje mu to odczuć nieznacznie, w drodze, kiedy wszystko jest już zjedzone. Nie gani podwieczorków, choć sam ich nie jada. Mówi, że zły to sposób sądzenia: uznać rzecz za złą tylko dlatego, że samemu się jej nie robi. Do gospodarza zwraca się „kochany gospodarzu”, a jego zapał nazywa łaską. Dodaje tylko jedno zdanie: „jak w niczem przesadzać nie należy, tak i w tem trzeba mieć miarę.”

Mój przyjaciel też napisał, żebym nic nie szykował. Przy pierogach o północy nie myślałem o jego głodzie. Myślałem o pustym miejscu na stole i o tym, co by ono o mnie powiedziało.

Czego się boję, kiedy myślę, że na stole będzie mniej?


Epimelea to aplikacja oparta na szkole egzystencjalnej. Rozmowa ciągnie się od spotkania do spotkania. Archiwum jest szyfrowane na urządzeniu i należy do tego, kto je napisał.

O aplikacji: psycholog AI do długiej terapii


Ta strona opisuje jedną ze szkół psychoterapii. Nie jest poradą medyczną ani pomocą w nagłych wypadkach. Jeśli jesteś teraz w niebezpieczeństwie, dzwoń pod numer alarmowy 112. W Polsce całą dobę działa telefon wsparcia w kryzysie emocjonalnym 116 123. W innych krajach linię wsparcia znajdziesz na findahelpline.com.

Zacznij teraz w twojej przeglądarce Pobierz z Google Play Pobierz w App Store

Polski